Środa nr 24

Dwudziesty czwarty zastrzyk za mną - wczoraj wieczorem musiałam zrobić.
Jeszcze 4 przede mną.
Jeszcze 5 tygodni, a dokładniej 34 i trochę dnia leczenia do końca.
Czuję się nie co (to się pisze razem czy osobno???? Strasznie mnie dręczy ta kwestia:p) lepiej, ale nie trąbiłabym o sukcesie. Po prostu zależy w jakim stanie się obudzę i tyle...

Interferon... na drugie mu chyba Inferno.
W szpitalu się dowiedziałam, że w zeszłotygodniowej gazecie podawali, że jakiś gość poważnie uszkodził księdza (facet już nie widzi...), ze względu na omamy spowodowane właśnie interferonem.
Sąd go uniewinnił, jako chwilowo niepoczytalnego.
Prawdą jest, że śnią się koszmary i są do tego tak niesamowicie realne, że człowiek się budzi i patrzy na ręce, czy czasem nie ma na nich krwi...
Ciężko jest się wyspać mając takie sny... A one nie są czymś rzadkim na tej kuracji.

Jakiś czas temu miałam piękne, kolorowe sny, a od kilku tygodni zamieniły się one w koszmary. Być może to znów koktajl leczniczy.

Pojawia się też agresja, niekontrolowane wybuchy, a jeśli się nie ma nad tym kompletnie żadnego panowania, to dzieje się właśnie to, co wydarzyło się na Irawyspie (jak słusznie zauważyła angel.87 coś wpsólnego z gniewem ma...). Pacjent był jednak z innego szpitala.
Przy każdej wizycie pytają o nastrój. Jeśli robi się nieciekawie i pacjent raportuje nastroje depresyjne, agresywne zachowania itp., to kieruje się go do specjalisty i zapisuje jakieś psychotropy zapewne.

Ja znalazłam sposób na kontrolę tych dziwnych nastrojów - cowieczorna, regularna medytacja, pozytywne afirmacje od rana do wieczora, lekka dieta, trochę świeżego powietrza, uregulowany tryb życia, dołączę jogę, jak tylko sobie znów ułożę odpowiedni zestaw ćwiczeń.

Olo sam się potrafi zająć przez jakiś czas rano - sprytnie podstawiłam mu jedno pudło z zabawkami blisko łóżeczka, więc samochodziki i zwierzaki idą w ruch jak się budzi i dzięki temu ja mogę jeszcze poleżeć, zdrzemnąć się itp., co po nocy pełnej koszmarów i biegania do łazienki (skąd ta woda się bierze...) dodatkowe pół godziny to skarb.

Hmm... wygrałam 8 euro w totka europejskiego - trzeba pobiec i odebrać, dopóki dają. No nie narzekałabym, gdyby za tą ósemką było jeszcze 6 zer...;p Może następnym razem;)

Na spacer z Olkiem i psem wzięłam dzisiaj mój stary aparat (jest lżejszy i łatwiej nim manipulować w obecności tych małych kreatur, których prawie non stop trzeba pilnować) i ustrzeliłam kilka fot. Pewnie coś tam zapodam na flickr.

Po dość ciężkim miesiącu, chemia chyba lekko odpuściła, więc znów zacznę się bawić w moje fotki i może też zacznę mój projekt w końcu... Ale o projekcie ani słowa dopóki nie nabierze odpowiednich kształtów.
Piguły tyrozyny zaczęły chyba działać, bo spadło mi kilo od zeszłego tygodnia, a przecież wciąż rosło tylko od pewnego czasu, więc mam kilo w plecy jeszcze od momentu, kiedy to wszystko zaczęło się zajączkować. No nie jest źle;) Od razu humor się poprawia, jak wyniki pozytywne widać:)))

A, i grzywkę sobie podcięłam korzystając z tutoriali na tubie:) Nawet babeczkom w szpitalu się podobało. Do tego wyprostowałam włosy, więc nabrały ludzkich kształtów. Stwierdziłam, że wizyta u fryzjera to dla mnie strata energii, czasu i pieniędzy w mojej sytuacji, więc czas zapuścić pióra (scieniały od tej chemii, lecą lekko, ale za kilka tygodni powinno być już normalnie) i zrobić fryzurę niebanalną;)

Oj, chyba czas back-upować moje foty i skalibrować monitor, bo przypominają o sobie...

borem lasem

PS. Już wiadomo po kim Olo ma takie dłuuugie rzęsy - po mamusi oczywiście!!!;)))
Mamusia przestała masakrować rzęsy na codzień (kilka miechów temu) na rzecz henny kładzionej co kilka tygodni i od razu odrosły! Sama się nie mogę nadziwić ich długości:O:D Teraz muszę kupić dobre i eko tusze do rzęs.
Podejrzewam, że sporą rolę odegrało tu też pozbycie się szkodliwych chemikaliów z codziennej atmosfery (pomimo zjadania chemii kilka razy dziennie...), może też pomaga antyhistamina, skoro nie mam praktycznie żadnych problemów ze skórą obecnie.