Z dziennika pracownika

Mam zapalenie ucha środkowego - tak powiedział lekarz wczoraj, tzn. że ta infekcja ciągnie mi się już drugi tydzień. Zapisał ten sam antybiotyk na kolejne 7 dni. Nie wiem, czy to świństwo działa. Mam wrażenie, że to infekcja wirusowa, więc antybiotyk jest chybionym pomysłem, ale nie mnie leczyć ludzi. Swoją drogą, całkiem sympatyczny lekarza - mój rodzinny zresztą. Jestem głucha na lewe ucho tymczasowo i jest to co najmniej wkurzające.

W pracy staram się robić wszystko swoim tempem i jakoś mi się udaje, dzięki czemu nie czuję się zestresowana czy pod presją, za to wszystko jest zrobione dokładnie, wyniki są jak złoto, a ja nawet mogę zrobić coś dla siebie w międzyczasie:)

Leczenie nadal w zawieszeniu, bo nie wiadomo, co z tym nowym lekiem. Nie mam pojęcia, co z tym będzie. Kij tam, jak nie teraz to później, co się odwlecze, to nie uciecze itp.

Właśnie skojarzyłam dzisiaj, że nie mam eleganckich spodni, na interview, więc muszę się wybrać na zakupy w sobotę - nie znoszę tłumów:/ A skojarzyłam sobie, bo 'moja' agentka napisała (dzień wcześniej napisałam do niej, jakiej pracy szukam) i jak ją znam, to dość szybko uwinie się z załatwieniem rozmowy - sęk w tym, że tak dawno nie byłam na żadnej rozmowie, że zapomniałam, o co mogą pytać, a w obecnej pracy się uwsteczniłam, niestety, więc moją starą wiedzę muszę wyciągnąć z czeluści mózgu (tudzież szafy z gratami).

Zapomniałam zaślepek do spania z domu i musiałam dzisiaj kupić, bo jakoś nie potrafię spać bez nich - za jasno mam w sypialni, a nie będę specjalnie kupować zasłon, bo w kolejnym mieszkaniu znów będzie inne rozplanowanie okien i zasłony będą mogły sobie iść...

Nie wiem, czy wspominałam, ale już mnie tak znurzyło życie tutaj, że daję sobie jeszcze 5 lat i spadam. Olo będzie akurat w odpowiednim wieku, żeby się przystosować do nowych warunków, a ja wkroczę w najpiękniejszy wiek kobiety;)