Kołowrotek

Ech, każdy dzień to małe deja vu...:/ Ciągle to samo, ciągle te same czynności, ci sami ludzie i w zasadzie, te same problemy. Nawet w robicie zostaję tę samą ilość czasu...:/ Życie przecieka mi przez palce (żeby nie powiedzieć, że przez zlewki i inne menzurki).
Jestem zmęczona i chciałabym już mieć urlop. Jeszcze miesiąc... dotrwać jakoś do 17 grudnia i się ulotnić stąd na jakiś czas - moje marzenie.
Moje leczenie ma się zacząć jeszcze przed moim wylotem do domu, więc już będę wtedy na prochach. Jak wrócę, mają dołączyć ten nowy lek. Nie wiem, za co będę płacić, a za co nie, ale mam nadzieję, że ta terapia eksperymentalna jest za free. Cieszę się w sumie. Jeśli ten nowy specyfik zadziała, to może zamiast roku, będę musiała przyjmować leki jedynie pół roku i potem ze spokojem przygotuję się na moje 'zwolnienie grupowe', jakiś tam okres bezrobocia i szukanie pracy na pół etatu. Nie zamierzam się już zabijać i rozdwajać. Chcę spędzać więcej czasu z Olkiem, mniej na pracy. W końcu, żyje się nie po to by pracować, ale pracuje po to, żeby żyć. Nie daję rady. Ciężko jest mi nawet sprzątać w weekendy, nie mówiąc już o wyjeździe gdziekolwiek, nawet do muzeum do Dublina. Po prostu nie mam siły.
Były się obraził po piątkowej kłótni. Cóż, przelało mi się i musiało wykipieć kiedyś. Jakoś tak ogólnie, przelewa mi się jakaś karma ostatnio, bo dzieją się dziwne i wcale niefajne rzeczy.

U matki eksa znaleźli jakąś zrakowaciałą narośl na nosie. No cóż, tak to jest, jak się pali większość życia i nie zamierza zrezygnować (zaawansowana osteoporoza jest też pochodną tego nałogu). Musi z nią jeździć na naświetlania w tygodniu, aż do Waterford. Może się pojawi w piątek popołudniu, a może nie. Nie wiem. Ale wiem, że chciałabym, żeby mnie ktoś odciążył w jakikolwiek sposób!!! Dlatego, że długo takiej charówy nie wyrobię.
Od kilku dni zabieram się za umieszczenie ogłoszenia na portalach dla rodziców itp. 'szukam niani, opiekunki na kilka godzin w tygodniu, wieczory'. Nie wiem, ile sobie taka kobieta zażyczy. Znam ceny, a siedzenie na tyłku i pilnowanie, czy mały nie płacze chyba nie jest zbyt zajmującym zajęciem. Te dwie godziny przez kilka dni w tygodniu nie nadwerężą moich już nadwerężonych finansów kompletnie.
Wiem tylko, że muszę się wyrwać choć na kilka wieczorów w tygodniu, żeby przestać myśleć o problemach dnia codziennego. Widzę, jak dobrze robią mi zajęcia zumby i jogi (joga jest zdecydowanie lepsza), cowieczorna medytacja (w domu) i długie spacery w weekendy.

O fotografowaniu nie myślę, bo nie mam już siły, a żeby być kreatywną, mózg musi być wypoczęty (i ciało też, co by te fotki porobić jakoś).

Samochód: klucz się w końcu złamał!:O W ubiegły czwartek coś mnie podkusiło, żeby po pracy pojechać do sklepu na małe 'sprawunki'. Dwie siaty, Olo już siedział w środku. Otwieram bagażnik... I czuję jak mi się klucz przekręca wokół własnej osi i praktycznie topnieje na środku długości!:O Paranoja w oczach. Telefon do byłego (no bo do kogo mam zadzwonić???). Ten, że muszę jakoś do domu dotrzeć (5 min piechotą w normalnych warunkach) i zadzwonić do ubezpieczalni, sprawdzić czy lawetę przyślą za darmo i czy odstawią auto do warsztatu Suzuki.
Wzięłam torebkę i Olka torbę żłobkową na grzbiet, do tego kilka artykułów, które popsułyby się, gdyby zostały poza lodówą, Olka na ręce, auto otwarte (na przeciwko drzwi sklepu, więc spoko...) i wio galopem do chaty. Jak zaczął się chodnik, a mi już ręce powoli mdlały, to Olo pomaszerował sam, za rączkę ze mną. W domu zadzwoniłam, umówiłam się z laweciarzem na ok. wpół do ósmej, bo Olka musiałam przecież położyć spać. O danej godzinie i telefonie od tego typa, ulotniłam się z psem w kierunku samochodu i z obawą, że Olo będzie sam i zacznie płakać w ciągu tej pół godziny mojej nieobecności. Na szczęście, tak się nie stało. Udało się wszystko gładko. Do pracy zadzwoniłam, opowiedziałam co się stało i wzięłam wolne. W piątek popołudniu odebrałam auto (były mnie podwiózł, bo to 30km stąd; fotelik wyciągnęłam z auta, gdy laweciarz je zabierał), dostałam 4 klucze (!!!) w tym 2 do drzwi kierowcy (facet wymienił mi też zamek, bo właśnie przez to, że się zacinał ten klucz wyglądał, jak wyglądał, a zapasowego nie dostałam przy kupnie). Nom i jakoś jeżdżę:) Zamówiony mam przegląd na przyszły weekend, a potem mogę już go opodatkować i mieć czyste sumienie nareszcie!:)

Nic to, skupię się na leczeniu przez kolejne 6 miesięcy, a potem niech się dzieje, co chce!