czwartek, 1 września 2011

Zmęczona jestem okropnie tym tygodniem.
Nie wiem, jak wyłączyć tą część mózgu, która pracuje w robocie...
Kiedyś, przez pewien czas, miałam tak, że wychodziłam za bramę i było koniec myślenia, a teraz podświadomie myślę o tym, że mam tylko te kilka godzin na życie osobiste, bo potem znów będzie 8 (co najmniej) godzin tyry...
Nadrobione godziny pozwalają mi się czasem urwać wcześniej, co też zrobiłam dzisiaj, bo nie chciało mi się zostawać na pewnym durnym zebraniu.
Jutro się będę obijać lekko, ale pewnie coś tam znów mi wynajdą...:/

Olo smarka od niedzieli, do tego dołączył się lekki kaszelek. Wzięłam jego i Kelly na spacerek po pracy, nad morze. Przewietrzyliśmy mózgi, pies się wybiegał, ale chętnie pospacerowałabym ciutek dłużej, niż te pół godzinki:/ Ciężko jest spędzać taką ilość czasu z dzieckiem, jaką chciałoby się - po prostu moja doba musiałaby mieć 48 godzin. Szkoda, że nie mogę pracować na pół etatu:/ Może za kilka lat... jak wygram w totka... :(

Najgorsza jest sytuacja, kiedy praca zajmuje nam tyle czasu, że nie mamy już go na życie osobiste... Dojazd też zajmuje czas. Od dawna mówię, że ludzie powinni pracować 6 godzin dziennie max, aby zachować równowagę praca-rodzina. Jeśli single kochają tak bardzo swoją pracę, że lubią tam spędzać wiele nadgodzin, to ich sprawa i niech tak robią, ale niech nie oczekują, że ludzie z rodziną, z dziećmi, będą uważać pracę za priorytet, bo to wpienia co najmniej. Nie od dziś wiadomo, że ludzie, którzy są rodzicami, są też bardziej wydajni, bo chcą wyjść o czasie z pracy, żeby spędzić te kilka godzin w ciągu dnia z własnymi pociechami, a bezdzietni cóż... albo rozumieją, bo w przyszłości będą sami mieć dzieci i mają doświadczenie, bo w rodzinie są dzieci, albo nie rozumieją i wtedy kwalifikują się do kategorii 'co to nie ja, bo się tak poświęcam dla pracy'... Za poświęcenie w pracy dostaje się kasę i zazwyczaj również odpowiedzialne stanowisko. Ale nie można zmuszać ludzi do poświęceń!!! Mnie wystarcza, że zrobię co do mnie należy - im szybciej, tym lepiej - i wynoszę się z zakładu, żeby pobyć z tymi, których kocham i spędzić miło wieczór. Mam gdzieś awanse. Podwyżek i tak nie ma od 2 lat. Więc po jaką cholerę mam robić ponad program? I tak tego nikt nie docenia...

We wtorek pojawił się dochtorek na horyzoncie i od razu zepsuł mi humor samym pojawieniem się - emocje, poczucie zawodu itp. wróciły i zostały ze mną do wieczora. Rano już miałam spokój.

Wychodzi na to, że nie mogę spokojnie żyć, bo wciąż coś się wylewa... a to sprawy exa, a to sytuacja patowa się pojawia, a to obojętność na potrzeby pracownika (chciałabym skończyć ten pieprzony trening w końcu i zacząć sensowne analizy robić!!!), a to jakaś choroba, albo przeciągający się problem z autem... koszmar jakiś...

A propos, idę na sąsiednie strony szukać auta...

5 komentarzy:

  1. ja to dziś w dołek zapadłam się i siedzę w nim po uszy.... Może Olo sie podziębił tylko i mu przejdzie. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jakoś smutnawo u Ciebie. Może to ta nadchodząca jesień smarkająca i kaszląca? A ja to niby taka wesoła! Eeeech...

    Zaba

    OdpowiedzUsuń
  3. już tylko czekam na lot do domu znowu - za 4 miesiące, na Gwiazdkę... może to jest powód tych smutów, poza jezienną aurą (tutaj wiecznie jest jesienna aura...):/

    OdpowiedzUsuń
  4. kurde ja muszę trochę dokręcić śruby treningowe. Za bardzo sobie odpuściłem.

    OdpowiedzUsuń
  5. Ale trzymaj się Kobieto, będzie dobrze pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń