Muszę odsapnąć... nie wiem jeszcze jak, ale muszę znaleźć choćby metodę relaksacji do wykonywania w domu. Po tej psychicznej niedzieli jestem wydrenowana.
Zastanawiam się, jak ta baba może się daleko posunąć w swoich knowaniach, bo ja nie wpadłabym na pomysł wrabiania kogoś w jakieś chore smsy...
Prawdę mówiąc, gdy jej syn tu będzie, na pewno nie zostawię Ola z Edim i z nim sam na sam. Boję się, po prostu się boję. Wiadomo, że choroby psychiczne można dziedziczyć.
I na pewno, chcę się przeprowadzić do mojego ulubionego miasteczka na południowym wybrzeżu i żyć z dala od tych chorych ludzi, za to w pobliżu tych, którzy choćby dobrym słowem ratują.

Z Edim pójdziemy na terapię małżeńską, bo to jest jedyna droga do poradzenia sobie z tym wszystkim, szczególnie dla niego. Jak wspomniała Dosia i moja rodzona sister - przeszłości nie da się zmienić i nie ma się co nad nią zastanawiać, a najważniejsze jest to, by skupić się nad teraźniejszością i przyszłością.

Nadal czuję się, jakbym miała kamień u szyi, ale teraz chociaż mam jakiś plan i postaram się go zrealizować.


Z pozytywów... hmm... psor jest bardzo zadowolony z finałowych assessmentów (może już pisałam o tym, ale nie pamiętam), dzisiaj pora zagrać znów w totka, mięśnie brzucha wracają do formy przedciążowej i to dość szybko - dzięki ćwiczeniom dołączonym do planu diety:)

Cholera, i tak nie jest mi do śmiechu - a słońce za oknem daje czadu.

A stany depresyjne? Na nie złożyło się bardzo wiele spraw - począwszy od nielubianej pracy, a skończywszy na niezgodzie na pewne sprawy w życiu prywatnym, do których zostałam zmuszona wręcz, bo przecież tak wypada. Spirala się kręciła. W zasadzie, kręci się nadal i będzie, dopóki nie będzie tak, jak ja chcę nareszcie. Od blisko 2 lat robię to, czego się ode mnie oczekuje, a nie to, na co mam ochotę. Musiało się w końcu odbić na zdrowiu:/