Życie rodzinne jest ciut absorbujące ostatnimi czasy, żeby nie powiedzieć wciągające.
Moja rodzona i jedyna siostrzyczka odwiedziła nas w tym tygodniu. Przyleciała na niecały tydzień (bo przyleciała we wtorek wieczorem i odleciała wczoraj, czyli znów we wtorek, tyle że popołudniu). Szkoda, że tak krótko:/ W ogóle szkoda, że moja rodzinka tak daleko mieszka:/
Nie ma to, jak niedzielny obiadek podany pod otwór gębowy i słodkie lenistwo w sobotnie popołudnie. Byłoby tyle rąk do zajęcia się Olem, że w końcu zaczęłoby mi to przeszkadzać, hehe:D

Olciu jest też absorbujący, ale coraz łatwiej przewidzieć jego zachowanie - więc ufffff...:) Teraz smacznie śpi, chociaż powinien się wybudzić na karmienie w zasadzie.

A moja sister ma też z tym swoim mężem... normalnie smsy takie jak ja od Tortowskiego zazwyczaj dostaję, będąc w domu w PL. Ale te typy tak mają:D I dobrze:D Tylko nadmienię, że to ludzie tuż przed 50tką, więc tym bardziej jest to zadziwiające i w sumie, budujące, że tak dawno po ślubie i nadal można być tak zakochanym i romantycznym;)

Sister robiła nam pyszne obiadki, pomagała trochę przy Olku, jeśli była w stanie (bo czasem się bała, bo on taki malutki jest:D), prasowała ciuszki misiaczka itp. Na zakupach byłyśmy i udało nam się trochę Dublina i okolice Bray zwiedzić. Na więcej nie starczyło czasu, a Olka nie chcieliśmy ciągać po dworze - za młody organizm i płucka niedojrzałe do zimowego powietrza.


Zauważyłam wiosnę... pączki na drzewach, krokusy w parku, ptaszory za oknem (mamy las za murem:D)... ech, żyć nie umierać;)

Foty będą, jak się zrzucą;p

Zmęczoną matkopolko będąc, lecę dalej do swoich obowiązków i przyjemności;)