Dziękuję wszystkim za komentarze!!!:)))) To tak w ramach wstępu:)

Najświeższy nabytek w rodzinie wygląda jak na załączonych poniżej fotkach:D

Każdy wpada w zachwyt nad nim, bo taki słodziak - laski na sali porodowej mało mi tam nie padły z tej radochy:D

Fakt, nowowrodki nie zawsze wyglądają ładnie, ale naszemu jakoś nic nie brakuje;D

A oto sam hrabia - Alexander:

Przyszedł na świat 19 lutego o 21.28, powodując łzawienie oczu u obojga rodziców, wynikające z przeogromnego rozczulenia:D (do dzisiaj nam zostało...:D)

Dzień 2 - jeszcze w szpitalu, przyszykowani do domciu:)

W domciu - jeszcze w o wiele za dużym kubraczku i w foteliku samochodowym:

Z dumnym tatusiem, dzień 2:

Ja się nie czuję na siłach, żeby pozować, więc nadal będą foty z tatusiem;p

I Kelly jako osoba towarzysząca, szworonożna cioteczka;)

A tu Molly się dołączyła do ogólnej radości:)

Ten bukiet dostałam od Eddiego w sobotę:) Z kilkoma bilecikami i kartką:) Stwierdził, że czuł się jakby fruwał, niosąc w foteliku samochodowym Olcia ze szpitala (ja się powoli ciągnęłam z nimi), był najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi:)

Olo w 6tym dniu życia:)

A nie mówiłam już komuś, że wygląda jak E.T.?;) Tak mi się skojarzył jakiś czas temu, hehe:)

Ma śliczne, granatowe ślepka - jak przystało na noworodka:) Pewnie zamienią się w niebieskie za kilka miesięcy:)

Ma za sobą dwie kąpiele - chyba fanem nie zostanie. Za to, mam nadzieję, że będzie pływał wcześnie - muszę się znów zapisać na basen.

Dni jakoś tak dziwnym tempem lecą - zazwyczaj jestem zmęczona, więc nie do użytku raczej. Ostatniej nocy Ed był na 'zmianie' przy Olim, więc się jako tako wyspałam. Prawdopodobnie, cały czas odpracowuję trudy porodu - 27 godzin robi swoje, 3 noce nieprzespane przed porodem i dodatkowo, stres fizyczny i psychologiczny związany z bólami (gdyby mi w końcu nie dali epiduralu, to chyba ktoś by tam zginął).

Nareszcie przestały mnie boleć biodra i w ogóle miednica. Mogę spać znów na brzuchu!!!! Śpię jak zabita, chociaż wystarczy jeden dźwięk z olowej kołyski i już mam oczy otwarte (ale czasem nie mam siły wstać!). Ed nakazał wysługiwanie się nim w nocy, przy karmieniu naszego misiaczka - czyli cały serwis, włączając przewijanie i noszenie z i do łóżeczka itp., poza samym karmieniem. Wczorajszej nocy akurat robił wszystko, bo stwierdził, że ja powinnam porządnie odpocząć , więc misiaczek dostał jedną butlę odciągniętego mleka i drugą już zrobioną z mleka w proszku.

Muszę przyznać, że karmienie piersią do łatwych nie należy i nie jest tak, że natura wie. I dziecko i matka muszą się naczuczyć pozycji i ustawiania malucha do piersi - inaczej kończy się to frustracją obustronną w postaci głodu, popękanych sutków i niepotrzebnego bólu.

Przyznam, że ciężko jest otworzyć w nocy oczy o 3 rano i przewinąć szkraba, a potem jeszcze siedzieć pół godziny z nim karmiąc i pilnując, żeby pił - bo Olo za bardzo się nie wysila i przysypia po 5 minutach. Mały żołądeczek nie pozwala na dużą dawkę pokarmu, więc po 2-3 godzinach sytuacja się powtarza. Jak dotąd, trudno jest ustalić jakąkolwiek rutynę:/

Przez pierwsze kilka dni Olo miał chyba jakieś koszmary senne, związane z samym porodem (wyciąganie ssawą do przyjemnych raczej nie należy...) i był strasznie niespokojny, do tego dołączały się nasze błędy związane z 'odpowietrzaniem' go po posiłku itp. Wydaje się, że stał się spokojniejszy w ciągu ostatnich 2 dni. Lepiej też je. Staramy się ciutek zmienić ustawienia jego zegara biologicznego, bo mamy wrażenie, że ponieważ urodził się wieczorem, to noc jest dla niego dniem i odwrotnie. W każdym razie, jest dość aktywny między północą a 2 rano:/

Na razie przystosowuje się do środowiska - rozgląda się i przetwarza informacje, lubi muzykę - uspokaja się przy niej:)

Ze szpitala wyszedł nieco zażółcony, ale to zniknie po jakimś czasie - dzisiaj pierwszy raz od niedzieli byliśmy na dworze, bo słońce wyszło. Jak zwykle, chodzenie go uśpiło:D

Psy reagują na jego płacz, jak na tragedię i są bardzo zaaferowane - kochane bestie. Zachowują się znacznie lepiej niż oczekiwalibyśmy od nich.

Dziadek już widział wnusia przez internet:) Babcia (mama Eddiego) dzwoniła i wypytywała o nas, więc za jakiś czas się do niej wybierzemy. Siostra Eddiego ma do nas zajrzeć w przyszłym tygodniu, 9 marca przylatuje moja siostra na tydzień. Mailuję sobie z nią od czasu do czasu. Podesłała mi kilka zdjęć mojego siostrzeńca w okresie niemowlęcym. Nieobiektywnie przyznam, że nasze maleństwo jest ładniejsze,hehe;p Może to przez te ciemne włoski? Mój siostrzeniec jest bardzo jasny po obojgu rodzicach (w zasadzie, obydwoje są rudzi), a Olo ma włoski ciemny blond po nas.

Śpi właśnie między mną a poduszką-rogalem, a ja piszę:) Już obrobił ze mną farmę na facebooku i obrobił foty:D Normalnie, cholernie uzdolnione dziecko!:)

I wiecie co... nie lubię go zostawiać z dala od siebie. Nawet, gdy jest w swoim łóżeczku, to jakoś mnie do niego ciągnie:)

Ciekawe - własne dziecko to całkiem inna historia niż obce:D Patrzyłam na resztę noworodków w szpitalu i tylko ten nasz kurczaczek mi się podobał:D Ale on się podoba wszystkim!:O Mam nadzieję, że już tak zostanie;)

Spadam odsypiać i rozkoszować się życiem w piątkę:)