wtorek, 12 stycznia 2010

Po śniegu pozostało tylko wspomnienie...

Trochę mi szkoda, ale cóż ja mogę, mały żuczek... sama nie narobię ani nie przygonię zimyowej aury.
Jest szaro-buro i ponuro, do tego pi.. jak w kieleckiem.

Otrzymałam list z urzędu, że mój macierzyński zaczyna się 8 lutego. Normalnie scary stuff....
Akurat mi się zwolnienie skończy, więc git.

Skóra swędzi trochę mniej po nasmarowaniu specyfikami na bazie oliwy z oliwek. Wczoraj Tortowski przygotował mi kąpiel (ze świeczkami i pianką;)), żeby mi ciut ulżyć. Cały dzień wkurzało mnie to swędzenie, nie mogłam się skupić, do tego pogoda była tak paskudna, że psy siedziały w domu i siłą rzeczy biegały z kąta w kąt i nie pomagały wcale w procesie skupiania się.
Co do tego swędzenia - mam nadzieję, że nie jest to jednak cholestaza ciążowa...:/ Podobno zdarzają się wciąż przypadki zejść śmiertelnych - owszem, cholestaza grozi obumarciem płodu, ale kiedy wysiądzie matce wątroba, to kobieta też przejdzie na drugą stronę tęczy...
Jutro mam wizytę w szpitalu, więc im zakomunikuję te rewelacje w temacie swędzenia.

Z beczki moich kursów: pozostały mi 2 assignmenty na pierwszy, no i wysłałam pierwszy assignment na kurs nr 2. Trochę potrwa, zanim sprawdzą, więc robię już kolejne. Na drugi kurs mam ciut praktyki do wyrobienia, więc studio foto chyba w domu urządzę dla jednego zdjęcia, a resztę albo wygrzebię ze starych zdjęć, albo w jakiś ładny dzień przejadę się w jakieś specjalne miejsce, niedaleko nas, popstrykać;)

Książki się czytają nareszcie:) O karmieniu piersią i przewijaniu Tortowski wie znacznie więcej niż ja, bo jeszcze nie dotarłam do tych książek... a poza tym... no przecież mi pokażą w szpitalu jak się obie czynności wykonuje...

Molly zdrowieje, co widać po używaniu nóżki w coraz szerszym zakresie - dzisiaj zaskoczyła mnie staniem na dwóch tylnych łapkach:O Nigdy tego nie robiła, więc staw musi się goić, a operacja odniosła sukces:)
Obie narozrabiały znowu - zjadły kilka dvd, kiedy nas nie było w domu:/ Dobrze, że da się odkupić i nie były to żadne drogie płyty... Cóż, jeszcze trochę to potrwa, a potem wyrosną z tego. Tak mi się przynajmniej wydaje.
Dziś rano ucierpiały buty górskie Tortowskiego - na szczęście da się nosić nadal. Drogie były jak cholera i co tu dużo mówić, jego wina, że zostawił je w zasięgu psich paszcz:/ No więc psy zostały opieprzone, ale nie można było za dużo, bo nasza wina a nie ich:/ One młode i durne są jeszcze.

No i tak to sobie płynie ciurkiem to życie. Depresji się pozbyłam, więc rozważam odpuszczenie sobie tych terapii jak na razie - kasa ma dno, a 50e wywalone na godzinną sesję, gdy się jej nie potrzebuje, jest stratą jak dla mnie. Skoro teraz mogę sobie sama poradzić z własnymi myślami i nastrojami. Mocno podejrzewam nadciśnienie i pracę o te nastroje depresyjne, bo teraz, pomijając fizyczne przypadłości, czuję się świetnie w sumie.

Wieczorem grecki:O Zapomniałabym na śmierć! Zadanie domowe muszę odpikać...

A więc...

borem lasem...:)

6 komentarzy:

  1. Noooo! Pozbycie się deprechy, to coś wielkiego. Szczeniary się wyszumią i wydorośleją. Czytanie książek o "hodowli małych ludzików' nie jest chyba konieczne. jak radziły sobie matki przed wynalezieniem pisna klinowego???? INTUICYJNIE! Hehehehe! Buziam serdecznie i czekam na Ola. Zaba

    OdpowiedzUsuń
  2. Żaba - masz rację:D zostawiam tą robotę tatusiowi, niech się dokształca, bo z takim nowym człowieczkiem nigdy do czynienia na codzień nie miał:D to niech nadrabia:D

    OdpowiedzUsuń
  3. wczoraj moja pracownica urodziła hehehe po 3 dniach rodzenia:)) - to tak na pocieszenie. Ale na serio, ona nie bardzo chciała mieć dzieci. Małżeństwo jak najbardziej, nawet dziecko palnowane, ale jakoś tak nie miała serca do dzieci i ...od wczoraj jest zakochana w swoim synku, pieje nad nim cały czas.

    Śniegu mogę podesłać trochę, mam taką górę koło lodowiska, że myslę, że do czerwca się nie stopi.

    Zdrowia i pogody ducha - zadroszczę cierpliwości do psów. Jakiś święty człowiek jesteś normalnie! Albo one mają szczęscie, że Paniusia nie pije od 9 miesięcy, bo może po butelce jakiegoś wina nie miałby takiego szczęścia:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Randdal: do świętości mi daleko na szczęście:D Na dwójkę dobrych ludzi trafiły, bo inni już dawno straciliby cierpliwość do nich. Może też hormony ciążowe się przysłużyły - wiesz, taki lekki zlew na wszystko jak po lampce wina;)
    a Twoja pracownica pewnie miała skurcze przez te pierwsze dwa dni, które do niczego nie prowadziły. tak bywa podobno. W moim szpitalu rodzi się jeden dzień - do 8 godz faza pierwsza, do 1,5godz faza druga porodu. Na dłuższe męczarnie nie pozwalają, bo to prowadzi do zestresowania się dziecka (i wtedy cesarka) i/albo wykończenia energetycznego matki, które nie jest wskazane ze względu na fazę drugą. tak nam tłumaczyli i chyba się tego trzymają.więc spox;)

    OdpowiedzUsuń
  5. barnaba.bloog.pl14 stycznia 2010 16:11

    Jak widzę i czytam- wszystko idzie w dobrą stronę. Odpukuję, ale wiem, że tak być musi! A Barnaba, który nawet pseudo wziął od psa wielbi każdego, kto piesy lubi. Bo one są mądre, i bardzo często lepsze od nas. Nawet, jeśli taki w łydkę ugryzie... Pod warunkiem, że chapnie tego, co należy. Sam go bym poszczuł. A śniegu mam wyżej uszu... Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń