Pies-rekonwalescent

Nasze księżniczki - rozrabiaczki:)

Albo broją, albo się bawią:)

Molly wygląda teraz jak lampa;) Biedactwo, skacze na 3 girkach jak zajączek, oczywiście po wczorajszym przymuleniu nie ma śladu, za to duch rozrabiaki nie odpuścił;)

Paskudnie to szycie wygląda, a wczoraj jak to świeża rana, wyglądało jeszcze gorzej...:/ Mam nadzieję, że syropki działają, bo się nie skarży i jest dość rześka i wesoła, jak na rekonwalescentkę.

Podłogi nareszcie posprzątane. Tzn., ja nie ruszyłam palcem, bo mam przykaz od pani doktor, co by się nie nadwyrężać. Zajęłam się roślinkami i pouszczykiwałam zdechłe odrosty, wszystko lądowało na podłodze, bo zaraz się miało posprzątać.

Czasem się cieszę, że mam wolne od sprzątania, ale w większości przypadków cholera mnie bierze, bo prawie nic nie mogę zrobić bez przedźwignięcia się lub podniesienia ciśnienia:/ I tak plery nawalają, jakkolwiek nie ułożyłabym się. Z psem-rekonwalescentem, jak z dzieckiem, w nocy trzeba wstać i wypuścić na siku (dobrze, że jest ogród, bo inaczej byłby spacerek, połączony z łażeniem po schodach...nie wskazane ani dla psa ani dla pani...).

Makaron udało mi się ugotować i odgrzać bolognese, a tak poza tym... zmęczona jestem ciągle:/

Dublinio, gwoli ścisłości i jasności dla wszystkich czytających wyjaśnię jeszcze raz: matka bachora i mój facet NIGDY nie byli małżeństwem, ani nie żyli w ŻADNYM ZWIĄZKU. Baba myślała, że złapie faceta na bachora i niestety,w pewnym sensie go złapała - obowiązek na całe życie...

To była JEDNONOCNA przygoda, a facet był na tyle głupi, że zaufał tej krowie, no i... wpadł... Tak to jest, jak się jest naiwniakiem...:/ I to by było na tyle sprostowania. Całe szczęście, to wszystko za kilka lat się skończy.

Jeszcze nie wiem, co z intercyzą, ale ja chcę, żeby była, no matter what!