Na wyciąganie szwów mamy przyjechać w następną środę. Przez kolejne 4 dni mamy trzymać Molly możliwie daleko od źródeł infekcji i jako okład sotosować papierowy ręcznik kuchenny nasączony miodem - tani, prosty i skuteczny środek bakterio- i wirusobójczy:) Do tego środek przeciwbólowy dla dzieci 2 razy dziennie i dla psów - raz dziennie będzie dostawać. Na dziś ma dość ogłupiaczy, co widać zresztą.
Molly była u weta od wczorajszego popołudnia do dziś, więc Kelly miała pole do popisu. Szczerze mówiąc, zachowywała się całkiem przyzwoicie, poza... wciągnięciem kilku yorkshire puddingów (ciasto półkruche z dużą ilością żółtek - przynajmniej tak mi się wydaje,; dobre świństwo w każdym razie) ze stołu kuchennego, które sobie czekały na wjazd do pieca...
Wyglądąło to tak, że ja sobie stukałam w kompie w study roomie, Tortowski siedział w salonie, a Kelly przylazła z jednym ciachem i je tarmosiła w gabinecie:D Drę mordę do Eda, jak dużo jej dał, a ten, że 'three each'. I tak sobie pomyślałam... hmm... 6 ciastek na jednego psa??? Ale ponieważ mam opóźnienie w przekazywaniu pewnych impulsów w mózgu (podobno norma ciężarna...;p), to jedynie trochę się zdziwiłam i przyjęłam do wiadomości.
Ed włazi do kuchni i pyta się mnie, czy nie schowałam tamtych puddingów, bo tylko 2 zostały, a 4 zniknęły. Dopiero wtedy skojarzyłam, że to Kelly była sprawczynią porwania rzeczonych puddingów.
Tak mi się śmiać chciało, że nie byłam w stanie wytłumaczyć psu, że ze stołu nie wolno brać absolutnie niczego (jeśli do psiego mózgu w ogóle docierają jakiekolwiek tłumaczenia...). Ed jej jakoś przekazał tą wiadomość, ale trzeba przyznać, że Kelly ma spuścik niczego sobie... Przedtem dostała kilka psich ciastek i normalny posiłek...
Inne sprawy - powrót do tej górnej części sinusoidy... czyli ok.
Mój ząb - niestety, dentystka nie mogła mi przykleić porcelanki, bo okazało się, że pozostała ze szczątków zęba koronka ułamała się także, w związku z czym trzeba będzie zrobić prześwietlenie i wtedy dokleić co i jak się da. Żeby zrobić rentgena, muszę czekać jednak do lutego, kiedy to Olo zdecyduje się wyjrzeć na świat. Po drodze czeka nas jeszcze operacja drugiego stawu biodrowego Molly, więc dość dużo ze szpitalami i lecznicami do czynienia będziemy mieć przez następne kilka miesięcy... jak nigdy w życiu:O
Tortowski stwierdził, że kamień mu z serca spadł, jak wet wyniosła Molly do poczekalni, bo miał już czarne wizje i nie mógł spać w nocy. Wrażliwy facet z niego:) Ja wiedziałam, że wszystko będzie ok, bo jakby mogło być inaczej;) Ale to babska intuicja;)
Widzisz? Kocha zwierzaki, znaczy sie nadaje! Hehehehe! No to będzie troche kłopotów z psią. Biedna! Ciągle słabo je rozróżniam. Tzn imiona. mam nadzieje, że dane mi będzie się z nimi zżyć. W końcu są częścią i blogowej rodzinki. pa! Zaba
OdpowiedzUsuńO masz ci los. Że też się do ciebie nieszczęście zębowe przyczepiło. Oby tylko nie bolał ząb. Zwierzaki powoli, ale dojdą do formy. A jak tam fasola?
OdpowiedzUsuńDlaczego ja dopiero widzę te wpisy? Durny blogger nie raczył mnie informować! Wrrr!
OdpowiedzUsuńLecę czytać!
ps: psinki są przecudowne, jakie pysie! jakie oczka! ucałuj je od cioci Wirki mooocno!
ps2: w ogóle kolory mniód i cudnie tu u Ciebie:)
ps3: Żaba ma rację - skoro kocha zwierzęta - jest dobrze!
trzymaj się, kurde mam nadzieję, że zniknie to wszystko co martwi i wraz z Fasolką zacznie się w Twoim zyciu sielanka.
OdpowiedzUsuń