Norma?

Wszystko powoli wraca na swoje tory.

Tortowski zobaczył mnie wczoraj taką zaryczaną i w depresji i zaczął rozmawiać. Może w końcu zrozumiał, o co mi chodzi. Usłyszałam mnóstwo zapewnień itp. Mam nadzieję, że nie są to puszczane na wiatr obiecanki...

Nie pali już 3 dzień, więc ma dodatkowe ciśnienie.

Powiedziałam mu, że czuję, że ma ze smarkaczem problemy (nie wspomniałam słówkiem o telefonie, ale to raczej naturalne...) i że może mi zawsze powiedzieć, o co chodzi. Już nie chciałam mu przerywać, jak zaczął mówić, że młody chciał zobaczyć dom i psy, bo swoje wiem i wiem też, że ta stara wredna baba nie radzi sobie z wychowaniem tego dziecka (ona nie powinna mieć żadnych dzieci...).

Nareszcie przyznał, że babsztyl jest wredną suką i manipulowała nim przez dłuższy czas. Żaliłam się też, że ja mam tylko jego, a ona ma kilkoro innych osób do pomocy, w tym własnego męża. Babsko się zachowuje, jakby była królową, a inni nie mieli żadnych innych zobowiązań poza pomaganiem jej,kiedykolwiek się wali im wszystko na ryj (była żona jej męża też była podobnie potraktowana...). A wali im się, bo nie wykazują zainteresowania własnym przychówkiem...

Ja się nie będę jednak tym przejmować czy stresować, bo przecież o to właśnie jej chodzi, żeby mnie i Eddiego skłócić i rozwalić ten związek. Od początku jej to po tym pustym łbie chodziło. Tylko nie rozumiem, jaki w tym ma cel???? Że co, że faceta dla własnego bachora będzie mieć jedynie i będzie się mogła zająć innymi bachorami? Po jaką cholerę sobie go zrobiła? Nie mogła normalnie się zachować i po prostu przyjąć do wiadomości, że facet jej nie chciał? Musiała go udupiać bachorem?

Wyrzuciłam z siebie też tą smutną prawdę, że chciałabym, żeby ani ona ani jej bachor nie istaniały nigdy w życiu E. Taka prawda. Nie lubię i nie chcę kłamać, że wszystko jest ok i cacy. Jak na razie mam spokój na 3 tygodnie. Nie będę smarkacza widziała, bo do babci pojadą. A potem dopiero za kolejne 3 tygodnie do nas trafi. Chociaż, nie wiem, bo to chyba jakoś w Święta wypadnie, a Tato mój kochany przyjeżdża:) Nareszcie pokażę mu trochę Irlandii:)

Z innej beczki: nareszcie dostaliśmy modem!!!:) Pewnie, że się męczyłam, bo nic nie zadziałało tak, jak powinno... Po godzinie frustracji zadzwoniłam do pomocy technicznej i już wszystko gra:)

Psy są coraz bardziej usłuchane. Jeśli już nie mogą wyrobić, to siusiają na kafelki w kuchni. Ale zazwyczaj piszczą i walą łapą w drzwi (dzisiaj rano Molly nas obudziła - nareszcie dotarło do tego łebka, że tak się robi:)). W samochodzie coraz lepiej z Molly - dzisiaj walnęła pawia tylko dlatego, że musiałam dość szybko wycofać i zmienić kierunek, ale widać, że się nie stresuje. Typowe objawy choroby lokomocyjnej. Tato kupił jakiegoś procha u polskiego weta na to. Zobaczymy, jak przyśle i jej zaaplikuję. Nauczyły się też wchodzić do samochodu. Wiedzą, że nic się im nie stanie, nikt im krzywdy nie zrobi, a ta warcząca bestia nie jest taka straszna:)

Pogoda jest koszmarna - wieje i leje na zmianę, a czasem równocześnie i piesy po pobycie w ogródku lądują w misce, bo podwozie mają w kolorze odmiennym totalnie od wrodzonego... Już się przyzwyczaiły do tych kąpieli:) Jeśli czeka je tylko czyszczenie łap wilgotnym ręcznikiem, to też już grzecznie stoją i czekają:)

Mogę to wszystko podsumować chyba jednym zdaniem: jest lepiej.

Mam nadzieję, że będzie jeszcze lepiej, albo choćby tak samo.

Wczoraj, naprawdę czułam się fatalnie. Miałam wrażenie, że Ed mnie nie zrozumie, nie zrozumie moich lęków i obaw, tego że czuję się osamotniona i zostawiona samej sobie. Mam nadzieję, że to wszystko nareszcie do niego dotarło.

Spadam obiad szykować.