...

Wymiękam.
Nie daję rady ani z Olkiem ani z niczym.
Brakuje mi sił, zaczyna brakować również chęci.
Nie mam jak i kiedy odpocząć.
Źle śpię, budzę się o 4 rano i zasnąć nie mogę - jak dziś. Popołudniowa niby drzemka pozostawia mnie w jeszcze gorszym stanie niż zastała.
Olo denerwuje, bo nudzi się, a ja nie mam siły się nim zająć i nie mam nikogo, kto by się nim zajął.
Były ma generalnie w dupie jak ja się czuję i co się dzieje z Olkiem, mną i psem. Padałbym na pysk w kiblu i zapewne płacz dziecka i skowyt psa w końcu by kogoś zaalarmował, tylko nie wiem kiedy.
Wszyscy mają kompletnie gdzieś jakąkolwiek pomoc, nikt do mnie nie zagląda, nie dzwoni.
Fajnie wiedzieć - tak na przyszłość. Dlaczego ja wciąż utrzymywałam kontakty z ludźmi, dzwoniłam... Marnowałam czas w ten sposób? Bo chyba nie mam prawdziwych przyjaciół na tym skrawku lądu, a na rodzinę nie mam co liczyć, zresztą nigdy nie liczyłam.
Jak ktoś coś potrzebuje, to wie, gdzie mnie znaleźć, a jak wiadomo, że ja jestem w potrzebie, to nagle wszyscy znikają.
Chyba się wybiorę do jednego centrum w miasteczku, niech mi powiedzą, czy mogę dostać darmową opiekunkę do dziecka/ wysłać do darmowego żłobka na kilka godzin dziennie, bo inaczej dostanę świra w ciągu tygodnia...

Po prostu już nie daję rady. Tyle w temacie.