Czasami ludzie mnie wkurzają. W stosunku do mojego leczenia i samopoczucia mnie wkurzają i nawet nie są tego świadomi.
Naprawdę nie potrzebuję ani rad, ani pocieszania w stylu 'no jakoś musisz przetrwać, poradzić', 'dasz radę' czy 'jesteś dzielna i dasz radę'. W dupie mam takie 'rady'!
Chciałabym po prostu zobaczyć skinienie głową, chciałabym, żeby ludzie się zamknęli, kiedy mówię o swoich dolegliwościach i po prostu powiedzieli, że rozumieją!!! Kurwa, czy to jest takie trudne???
Gdy spotykam kogoś po traumie w postaci straty dziecka, rodzica, krewnego, to raczej nie mówię tej osobie, że 'jesteś dzielny/a, dasz radę', tylko staram się jakoś zrozumieć jej/ jego odczucia i uczucia i w takich wypadkach przytulenie jest najlepsze. Żadne słowa nie zastąpią tego ludzkiego odruchu. A pocieszanie uważam nie na miejscu. Pocieszać można, jak ktoś się rozszedł ze swoją połówką, praca nie wypaliła, nie zdało się egzaminu, ale nie w przypadkach przeżyć traumatycznych.
Musiałam to z siebie wyrzucić, bo ludzie, którzy zdają się najbliższymi też nie wszyscy to rozumieją. A jak słyszę, żebym się nie zamykała, bo to prowadzi do depresji, to już mi para uszami uchodzi z wściekłości. No sorry, ale to nie ja się izoluję od ludzi, tylko jakoś tak dziwnie wręcz kontaktuję się pierwsza z nimi...
Przypomina to konwersację dwóch osób - jednej mówiącej w narzeczu Apaczów, a drugiej po duńsku i oczekujących, że ta druga osoba ich zrozumie.
Dość mam roztrząsania tych przypadłości na codzień. Nie dość, że mnie nękają, to jeszcze wszyscy mi muszą o nich przypominać, kiedy ja chcę choć na moment zapomnieć!!!
Do wachlarza upierdliwości (szczególnie wycieńczenie, suche spojówki i gardło mi doskwierają, alergia została opanowana, więc moja twarz i skóra generalnie wracają do normy, wkurza mnie latanie do kibla, jakbym niesamowite ilości wody piła!!) dołączył się bół stawów, szczególnie kolanowych. Muszę im powiedzieć we wtorek, bo może to kolejna rzecz, którą trzeba się zająć, a nie zostawić samej sobie. I tyle.
Wpienia mnie też, jak zdrowi sobie myślą i mówią 'wyjdź na powietrze, przejdź się, to ci dobrze zrobi'. Gówno dobrze zrobi! Po takich wyskokach muszę leżeć przez kolejną godzinę. Niewielu wie, że czasem rano siedzę w łazience i boję się wstać, bo mam zawroty głowy, nudności i serce wali jak młot. Kiedy zdarza mi się takie coś pod prysznicem zaczynam się bać. Ja pierdolę, nikt naprawdę nie potrafi zrozumieć, jak to jest być kompletnie wycieńczonym i niezdolnym do zrobienia czegokolwiek? Trudno mi uwierzyć w to, że ludzie są tak ograniczeni i nie rozumieją tego. Najlepiej rozmawia się z pacjentami, albo byłymi pacjentami, tudzież lekarzami i pielęgniarkami z hepatologii, bo tylko oni naprawdę rozumieją, co mam na myśli.
Od jutra 17 tydzień, do zapodania będzie 1260 tabletek chemii, do tego suplementy i antyhistamina raz dziennie, no i pozostałe 11 zastrzyków (bo 17sty dziś wieczorem zaaplikuję). Powoli robi mi się mdło na widok tych wszystkich tabletek, a trudno powstrzymać odruch. Wiem też, że jutro będę kompletnie nie do życia i wstanie z łóżka przyprawi mnie o mdłości i siedzenie w kiblu przez pół godziny, bo ręce będą mi się trzęsły jak pijaczce, a oddech się niesamowicie skróci. Efekt interferonowy, wzmocniony tą całą pigułową chemią.
Chętnie przespałabym te pozostałe 12 tygodni...
12 tygodni to jeszcze bardzo dlugo, raczej cie nie przytule :P ale moge CI napisac, ze twarda jestes i dasz rade,potem szybko zamkne laptop i moze twoja piesc nie trafi prosto miedzy moje oczy ! haha tak tak ale wiem ze by Ci ulzylo :) oxoxoxox
OdpowiedzUsuńilosci tabletek jakie przyjmujesz jest szokujaca ciekawe ile tysiecy to bedzie z calego leczenia? Straszny jest proceswalki z tym virusem ale robisz to dla swojej lepszej przyszlosci. Gin Virusie! Gin!!
Buziaki Kochana Dla Ciebie
masz rację.. taka jest prawda ale wiesz czasem musisz też zrozumieć ludzi, którzy nie wiedzą jak ci pomóc, w ten sposób porostu chcą cię wspierać..
OdpowiedzUsuńJa 3mam kciuki żebyś wytrwała...
Ell - normalnie kopa Ci zasadzę, jak się spotkamy;D podejrzewam, że drugie tyle już przyjęłam, bo za połową drogi jestem.
OdpowiedzUsuńeM - ja już tylu ludzi w życiu rozumiałam (aż za bardzo chyba), więc oni choć raz mogliby postarać się mnie zrozumieć, tym bardziej ci bliscy mi ludzie... Dzięki za kciuki;)
Napiłabym się z Tobą kawy!
OdpowiedzUsuńMargo - zapraszam!:) Jak już tu zlądujesz i się urządzisz, to wpadaj do Wicklow Town!:)
OdpowiedzUsuń