sobota, 22 stycznia 2011

Dziękuję pięknie (podobno się tak nie mówi:O) za wszystkie życzenia:))) Mam nadzieję, że się spełnią;)

W sumie, po pierwszych dwóch tygodniach w pracy mogę powiedzieć - dobrze jest wrócić do pracy po macierzyńskim. Dla samej siebie, dla oddechu i możliwości rozmowy z ludźmi ciut starszymi niż 11-miesięczne niemowlę i bardziej gadatliwymi niż prawie-dwuletni-pies. Podoba mi się również to, że jestem w stanie skupić się na jednej rzeczy i nikt mi nie przerywa, nie szarpie za nogawkę, nie wdrapuje się po mnie:D
A jeśli nikogo nie ma w kantynie 'na piętrze', bo wszyscy poszli do stołówki, to kontempluję błogi spokój i ciszę:)))

Tak, trzeba zostać matką (może ojcowie tego tak nie odczuwają), żeby docenić możliwość zmiany otoczenia bez konieczności ciągnięcia za sobą dziecka. Przyznać muszę, że nie przepadam za zakupami w towarzystwie Olka, bo trzeba ze sobą wziąć cały majdan, włączając termos i jedzenie dla niego, a do tego jeśli nie ma humoru, to po pół godzinie dobrze jest się ewakuować do domu, bo odległość do przejechania samochodem wynosi zazwyczaj więcej niż te pół godziny - jakiekolwiek sensowne sklepy z ciuchami i produktami nie do jedzenia znajdują się dość daleko od nas:/

Brak snu i czasu na robienie czegokolwiek też mi doskwiera. Tak bardzo, że muszę się ratować kawą w południe, w dni pracujące, żeby dociągnąć do końca dnia jakoś. Po drodze zgarniam Olka ze żłobka i po 20min jesteśmy w domu. I tu mała dygresja;p



i....



Nom, to by było w temacie dojazdu do pracy;p

Olo sobie robi drzemki kilkuminutowe w samochodzie, więc potem jest rześki przez większość dnia. Za to zasypia prawie nad kolacją.

Dzisiaj już w ogóle się rozchorował.
Zaczęło się wczoraj, od nieciekawego kaszelku. Dzisiaj kaszelek i do tego walnął pawia przy kolacji, więc coś go atakuje. Katarek minął, no ale...
W poniedziałek ma wizytę u pediatry, więc na kartce spiszę, co chcę wiedzieć, bo ten cymbał E. nie zapamięta oczywiście... A ja nie mogę iść, bo muszę tyrać...
Stwierdziłam też, że nie ma co sknerzyć i kupiłam termometr, który się przykłada do czółka lub wkłada w uszko dziecka. Innym nie da się mu zmierzyć temperatury - próbowałam już paska na czółko, zwykłego pod pachę (elektroniczny, nowoczesna wersja, z giętkim czubkiem... nie wiem, jak sobie nasze mamy radziły z tymi szklanymi:/) i smoczka... i w końcu się poddałam i kupiłam elektroniczny. Jest podobny do tego, jakich używają pediatrzy.
Na półce stoi kilka syropków, w tym 2 dla niemowląt i jeden dla tych wyrośniętych i całej reszty.

Miałam nadzieję wyspać się dzisiaj, ale tak się nie stało, z różnych względów. Dziś w nocy też pewnie nie będzie różowo, więc znów się nie wyśpię i na rzęsach będę chodzić przez cały tydzień:/

Pożyczyłam pomysł od Mazureczki i przygotowuję ciuchy dla siebie i dla Ola na cały tydzień już w niedzielę:) Przydają się powierzchnie płaskie w dużej ilości... Jakby co, to pudła też stoją, ale nie chcę drażnić samej siebie nimi;p

Spadam na moją farmę;)

borem lasem

2 komentarze:

  1. Może mało estetycznie, ale w odbycie też się mierzy temperaturę...;)
    Z tym szykowaniem łachów na cały tydzień to mi dałaś do myślenia, hoho. A jaki porządek w szafie przy okazji!
    ps:piękne kwiaty w nagłówku, ach...

    OdpowiedzUsuń
  2. zdaję sobie sprawę z tej wersji mało estetycznej, ale przytrzymanie Ola przez 10min w danej pozycji graniczy z cudem...więc opcja nowoczesna jest jedyną przystającą;p
    kfiotki są mojego autorstwa, a fotkę robiłam w zeszłym roku koło marca chyba:) (może nawet rok wcześniej, ale tego dokładnie już nie pamiętam;))

    OdpowiedzUsuń