Waterford

To się matka rozerwała;)
Fajnie jest tak całkiem oderwać się od codzienności, pogadać z przyjaciółkami o wszystkim, o problemach i radościach:) Pojechać w długą, porobić zdjęcia (niwiele ich zrobiłam i kiepskie, prawdę mówiąc), zwiedzić Miasto Wikingów, zobaczyć stare kąty (nie udało mi się dojechać nad moją ulubioną zatokę, ale nadrobię następnym razem:)).
Interview interviewem.
Nie wezmę tej roboty, bo:
1. nie podobała mi się atmosfera od samego wejścia do firmy - nawet nie było gdzie dupska uczaplić, bo krzesełek brak, a do tego tekst, że jestem za wcześnie (dosłownie!!! tak recepcjonistka przekazała mi info od tych, do których dzwoniła... kultura firmy...) - przepisowe 15 minut byłam, jak każdy (zawsze się czeka, a ludzie, których się spotyka nie mają wcale tego za złe, wręcz przeciwnie).
2. w zasadzie, w ogóle mnie nie pytali o to, co wiem nt. firmy.
3. bardzo ich interesowała moja współpraca z firmą z sąsiedniego miasta... (nawet imiona miałam im podać) - nie bardzo rozumiem, dlaczego pozostałe firmy, w tym moja obecna, nie wzbudziły w nich podobnych 'uczuć'.
4. praca na zmiany - co prawda w dzień, ale 12-godzinne i do tego włączając weekendy.
5. praca na kontrakt 6-miesięczny - nie będę rzucać stałej posady na niezłych warunkach socjalnych dla jakiejś efemerydy.
Koniec końców i tak mnie nie chcieli - być może dlatego, że wspomniałam o dziecku, ktrórego nie będę narażać na własną nieobecność poza przepisowymi 9 godzinami dziennie i skazywać go na nianię. Wiecie, dyskryminacja istnieje i tak naprawdę, chyba coś w tym jest, skoro babki dzieciate pracują w firmach latami, a jedynie single zmieniają pracę jak rękawiczki (też tak miałam).

Nom.
U Marysi przenocowałam. Poszłyśmy na dwa drinaski do pubu (żadnych ciekawych typów nie zauważyłam;p), w domu jeszcze po kielonku riojy sobie walnęłyśmy. Pod drodze obgadałyśmy wszelkie możliwe tematy. Poradziła mi trochę (dobrze mieć mądrych przyjaciół), do tego kiedy się wchodzi do jej domu (kupiła w końcu ten, który wynajmowała w Waterford, bo tanio wystawili na sprzedaż), od razu się człowiekowi papa śmieje i jakoś tak ciepło i błogo na sercu się robi:) Kobieta ma dar urządzania wnętrz i pomimo swojej kwitnącej kariery, powinna go rozwijać, moim zdaniem.
Rano jechała na drugi koniec Irlandii, bo ma wykłady w weekendy i poniedziałki w miasteczku na zachodnim wybrzeżu, więc ja sobie poczłapałam na miasto i zakupy...

Przytargałam kilka siat z: kilogramem seksownej bielizny dla mnie, ciuszkami dla Ola, pierdołami i poduchami do domu... Tragedia, ile można wydać na pierdoły w obcym mieście;)

A potem jazda do Dunmore East, Tramore i Dungarvan w końcu. Dojechałam do Ani, przegadałam z nią kilka godzin, przy okazji odwiedziłam również jej małe dziecię - Rafałka i męża - C.
Koło 19 wsiadłam w samochodzik mój malutki i w 3 godziny byłam w domu (nowy odcinek autostrady otworzyli w piątek - z Kilkenny do Carlow).
Olo już spał, ale chyba za bardzo za mną nie tęsknił, bo z tatą się świetnie bawił. Bardziej Kelly, która wszystkie rozstania przeżywa dogłębnie...

Jeśli znajdę jakieś sensowne foty, to wstawię;)

Tymczasem, borem lasem...

PS. Wzięłam się za składanie rozsypanej w cząsteczki układanki. Myślałam, że będzie trudniej, ale chyba jest ok...;)
Przeprowadzamy się bardziej na południe, z dala od scumbagów.
Coraz poważniej myślę o fotografii i własnym biznesie, bo za długo nie pociągnę w zdrowiu psychicznym pod czyjąś komendą...