Odpowiedzi do ostatnich komentarzy pod poprzednim postem udzieliłam pod tymi komentarzami, więc tu już się nie będę wypowiadać na te tematy.

Widzę, że jest mu ciężko, widzę, że jest miły dla mnie, zrobił mi śniadanie (bo ja czasem jem dopiero koło południa, jak znajdę czas na to), wczoraj zrobił obiad (bo kiedy ja robię, to już w ogóle dla siebie samej nie mam ani odrobiny czasu, a kurs czeka...), zamienił nawet ze mną kilka zdań z pojednawczym wyrazem twarzy. Wiem, że ucho go boli od tego liścia, ale wiem też, że to się zagoi, natomiast nie wiem, czy rany psychologiczne są w stanie się zagoić w mojej głowie.

Nie jestem w stanie mu zaufać po raz kolejny, bo nawalił na całej linii.

A bycie totalną egoistką nie leży w mojej naturze - może dlatego dostaję od życia w dupę...

Nawet moja siostra zaangażowała się w całą sytuację. Chyba coś do niego naskrobała przy pomocy translatora (nigdy nie uczyła się angielskiego), bo widziałam też jak cały dzień nad czymś myślał.

Siostra ma rację co do tego, że u dzieci jest taki mały pstryczek w mózgu, który się uruchamia, kiedy się dzieje źle między rodzicami. I być może dlatego Olo był taki płaczliwy.

Generalnie, jest mniej płaczliwy i bardziej przewidywalny, gdy jestem z nim sama i stosuję się do rozpiski. Jak to niemowlę, czuje się wtedy bezpieczniej, aniżeli w momencie gdy ciągle jest ciągany a to na matę, a to karmiony nieplanowo i w konsekwencji przemęczony.

Niestety, kapitanem na statku jest jeden człowiek, a drugi kapitan jest do pomocy i tak też jest w życiu. Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść też się sprawdza.

Wiecie, czego nie lubię u ludzi? Zamiast rozwiązywać istniejący problem, grzebią w przeszłości, jakby to miało pomóc w czymkolwiek. Tak się składa, że przeszłość istnieje wirtualnie w naszych ścieżkach pamięciowych jedynie. Możemy wysnuwać wnioski na przyszłość, ale nie możemy uniknąć konsekwencji swoich wyborów i czynów z przeszłości.

Tak więc, nie ma się co grzebać w przeszłości i mądrzyć, że to wszystko szybko było.

I dobrze może, że szybko i intensywnie, bo może inaczej nie byłoby nas w ogóle?

Może wtedy byłoby gorzej? Któż to wie?

A tak... staram się choćby rozwikłać istniejące problemy i nie doprowadzać do takich sytuacji w przyszłości. Ktoś musi tu być dorosły i skoro on nie potrafi panować nad skłonnością do przesadzania z alkoholem, to muszę to zrobić ja i już nie zamawiać win do zapełnienia stojaka na nie, bo najzwyczajniej w świecie, nie jest to osoba, która wytrzyma bez otwarcia kolejnej flaszki, dopóki ta flaszka leży na stojaku.

Szkoda... Myślałam, że z niego jest odpowiedzialny człowiek... Ale się pomyliłam. No i co teraz? Jajco!!!

Poczekam i popatrzę, nie mam ochoty się w to angażować, bo moje wysiłki nic tu nie dają, a jedynie zabierają mi moją cenną energię do życia i działania.

Trudno mi być egoistką, bo najtrudniej być kimś takim w stosunku do ludzi, których się kocha...

Moja siostra wspomniała też o wychowaniu sobie faceta przez manipulację. Nigdy nikim nie manipulowałam, więc nie wiem, jak to się robi. A jak ktoś ma miękkie serce, to musi mieć dupę twardą. Tak się składa, że to serce pewnie kiedyś też stwardnieje. Tylko dlatego, żeby nie zostać znów kopniętym i posiniaczonym.

Trudno się mówi, żyje się dalej...