niedziela, 11 października 2009

...............

Minął tydzień, wypadałoby coś naskrobać...
Kolejna sesja z terapeutą się odbyła wczoraj. Coraz dziwniejsze powiązania odkrywam i coraz głośniej jestem w stanie o nich mówić, szczególnie Miśkowi.
W zasadzie, nie odkryłam jeszcze mojej 'Ameryki', ale już wiem, że praca którą wykonuję nie jest po prostu dla mnie. To chyba główne źródło frustracji, a co za tym idzie - depresji. Dobrze, że zaczęłam robić coś w kierunku poprawienia tej chorobliwej sytuacji i robię mój kurs - nie powiem wam jeszcze jaki;p - idzie mi bardzo dobrze, pani psorka zadowolona z każdej mojej pracy. Czeka na kolejną - może się doczeka jutro.
Odfajkowałam właśnie ćwiczenia z nowożytnej greki (hehe;p), więc pozostał mi kurs i zadanie domowe dla psychodłubka na kolejną sobotę. Dość długie zad. dom., bo życiorys. Nie taki tam zwykły, ale włączający w to wszystko, co się da, począwszy od relacji z bliskimi, a skończywszy na odczuciach związanych ze szkołą itp.

Zdałam sobie również sprawę z tego, że najlepiej zawsze się czułam w domu. Nie lubiłam chodzić do przedszkola, nie znosiłam szkoły podstawowej(i głupich nauczycieli), nie lubiłam zajęć na uczelni, inaczej było jedynie w liceum, ale to ludzie tworzą klimat. Jedyną pracą, do której naprawdę lubiłam chodzić był HCI... też w zasadzie, z powodu ludzi, może tylko w niewielkim stopniu dzięki zdobywanemu doświadczeniu i zastosowaniu umiejętności zawodowych. Moja obecna tyra to typowo odtwórczy gniot. Nie znoszę takiego życia. Lubię tworzyć, a to może mi zapewnić jedynie zmiana zawodu i fotografia, którą mogę wplątać w przyszły zawód:)

Misiek mnie już wpienił z rana, bo chciał nagle na spacer wyjść, jakbyśmy nie mogli tego przenieść na popołudnie, jak już się uporam z moimi zadaniami na kursy. Poszedł więc sam, a potem pójdziemy razem, jak skończę.
Dodatkowego smaczku wszystkiemu dodaje to, że jestem wciąż zmęczona, niewyspana, obolała i do tego muszę tracić niezłą część życia na tyranie w miejscu, którego nie znoszę, robiąc to, czego nie znoszę, marnując na to życie, czas, energię... On nie musi, bo ma dość czasu, żeby robić to, co chce, ma tyrę, w której się spełnia. Nie wiem, czy to do niego dociera. Mam wrażenie, że dopiero wtedy, gdy jestem już na skraju i się wydrę.
Czuję się tak, jakbym ciągle była zmuszana do robienia tego, czego inni chcą, a nie tego czego chcę ja sama! Kolejna przyczyna frustracji i depresji. Kończę już z tym... Będę robić to, czego sama chcę. Inni mogą poczekać. Zmęczona jestem usługiwaniem innym. Kiedyś trzeba wyzdrowieć i zacząć trochę egoistyczniej podchodzić do życia.

Uświadomiłam sobie też, że wciąż i na okrągło spełniałam wyobrażenia innych na mój temat, a nie moje marzenia. Jak na razie, po 3 tygodniach terapii i tak doszłam do niezłych wniosków i źródeł depresji.

Mój Tato się martwi, ale staram się go uspokoić. W końcu, nad psyche pracuje się nieco dłużej niż nad somą...

Jedyne marzenia, które spełniłam ostatnio to kursy, wyjazd na wakacje i synuś w drodze. Pewnie dla niektórych to byłyby powody do samych radości, ale jak widać, dla mnie liczy się też to, co chciałabym robić w przyszłości. Pracując w domu, można też być z dzieckiem 24/7 i oszczędzić na opiece, która kosztuje tutaj krocie. Z rzeczy materialnych, chciałabym jeszcze tylko dom z ogrodem i wystarczającą ilość pieniędzy, aby się nie martwić o nie, czy starczy do kolejnego 25ego itp.

A propos syniusia - jest niesamowicie aktywny momentami,hehe:) (chyba za mamusią;)). W przyszły poniedziałek kolejne usg w szpitalu nas czeka. Kończy się też mój okres próbny w znienawidzonej tyrze.
Nasza 'stara' superwisiorka nie wraca niestety - a jest fajna babeczka z niej, luzacka z normalnym podejściem, a nie idiotka pokroju tego cwela, który jest obecnym naszym superwisiorem... młody, głupi idiota, uczestniczący w wyścigu szczurów, który wejdzie w d.upę każdemu, kto tylko pomoże mu piąć się po drabince... jak szczurkowi w kanałach... nienawidzę takich ludzi. Są mi z gruntu obcy i jako jednymi z niewielu na tym łez padole - gardzę nimi i żal mi ich, bo nie wiedzą, co to znaczy Życie.

Koniec wywodu. Nie wiem, na jak długo. Może na dłużej. Nara kochani:)

10 komentarzy:

  1. Świetnie napisany post :) Pełen szczerości i prawdy! To lubię i cenię :) Pozdrawiam i zapraszam do mnie :)
    http://agnieszka15011986.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. Ty się poukładasz.Nie mam tu na myśli sztampy. Czuję to.Będziesz tworzyć swoje życie.Już je tworzysz.Chodzisz do dłubka, na kurs.JESTEŚ twórcza jak najbardziej.Jeszcze tylko praca marzeń.To, że nie jesteś całodobową przyszłą mamuśką i myślisz o sobie i swoim życiu jest w porządku. Jakie to życie będzie?Kto to wie.Zaba

    OdpowiedzUsuń
  3. Myslę, że zrobiłas bardzo duzo dla siebie teraz. to ważne. Teraz powinno byc coraz lepiej. jak sie poukładasz i zaczniesz spełniać to będzie to o co własnie chodzi. ja trzymam za ciebie kciuki

    OdpowiedzUsuń
  4. Madzialeno uczysz się,,czytać samą siebie"a to jest umiejętność wielka.Oczywiście że nie zawsze wykonujemy to co byśmy chcieli wykonywać,ale i z tym można sobie poradzić-zwłaszcza teraz Masz wyjątkowo wyostrzony zmysł....jeżeli w podobie do mojego to masakra...Jejuniu ja byłam bombą zegarową zwłaszcza w pracy-bez kija nie podchodź.

    a marzenia? Madzialeno jestem namacalnym przykładem ,że się spełniają.Czekam na kolejne spełnienia i chyba się doczekam.
    I Ty pewnego pięknego dnia wrócisz do domu z ogrodem ze swojej sesji zdjęciowej,a potem kurc galopkiem pognasz z Syneczkiem na dodatkowe zajęcia,a Tortowski?.....jak to facet..po prostu będzie bliziuchno Ciebie

    jesienne Dośka

    OdpowiedzUsuń
  5. ciekawe kiedys Fasol załozy pierwszego bloga i sięgnie po aparat fotograficzny:)

    OdpowiedzUsuń
  6. Madzialeno ja bardzo przepraszam,ale nie wyraziłam zgody na podłą zimę .Nie znoszę jesieni i tej drugiej gangreny- nic melancholijnego nie widzę,zwłaszcza gdy w kominku rozpalam,grabię liście,odśnieżam i jestem zmuszona przed wyjściem z domu do usilnego zakutania się w kapoty.

    a tak generalnie to jeszcze rezerwę optymizmu posiadam,ale to tylko rezerwa-pomarańczowe światło.

    OdpowiedzUsuń
  7. za oknami mgła,z czego radość czerpię bowiem okien nie umyję dnia dzisiejszego,żebym tylko nie zbłądziła w wielkim mieście

    OdpowiedzUsuń
  8. hahaha u mnie Poszybszak był w ten Powolniak.Kołek w zęby i tempo 140/h
    Faktycznie antrakt zegzowny to psychiczna porażka i cielesna tyż.
    Ale po antrakcie jak zaczniecie z Tortowskim szaleć.......to aż monitor u mnie będzie drżał

    p.s. idę po spiryt do przetworów na zimę z pigwy dla siebie ,a dla Męża soczek zrobię do herbaty

    OdpowiedzUsuń