Kreta - wyspa gorąca;)

Taki widoczek mieliśmy z werandy, na którą wychodziło się wprost z pokoju - w tle góry, które sięgają 2500m.n.p.m, gaje oliwne, miasteczko Gouves (nasze nazywało się Kato Gouves, co znaczy mniej więcej Goves z Prawej (strony), wg mnie;p)

Widok z balkonu naszego pokoju - kolejne apartamenty po drugiej stronie, a w tle zamglone kontury M. Śródziemnego:D

Widoczek z werandy, o zachodzie słońca - w stronę Iraklionu:

W Gortynie natknęliśmy się na przepiękne, wielkie drzewo oliwne:

Jeździliśmy takim autkiem:

Bardzo dobrze sprawdziło się na wertepach w okolicach Jaskini Scotino:

Trudno ją było znaleźć... Wjechaliśmy na sam szczyt sąsiadujący z jaskinią, a potem zjechaliśmy aż do krzyżówki, skąd zawróciliśmy po konsultacji instynktu i logiki z mapą i przewodnikiem,hehe. Obraz zaciemnił nam kościół, który mnie osobiście nie kojarzył się wcale z miejscem starożytnego kultu Bogini Matki Ziemi...

I tu mała dygresja... kupując ikony u pewnego sklepikarza, zapytałam się, jakie będą najodpowiedniejsze dla pań. Pan sklepikarz, niejaki Georgios odpowiedział, że dla kobiety najlepszy będzie Jezus, a dla rodziny Matka Boska z dzieciątkiem... I tak się w głębi ducha uśmiałam, bo przyszło mi do głowy, że tylko imiona się zmieniły, a bóstwa pozostały takie same...:D

Po zaparkowaniu autka, wdrapaliśmy się pod kościół i stąd dopiero zobaczyliśmy ścieżkę prowadząca nie wiadomo dokąd... Okazało się, że do rzeczonej Scotino Cave jednak.

Poprzedniego dnia wsiedliśmy w samochód i przejechaliśmy się na wschód, aż po samo Vai, gdzie znajduje się jedyna plaża w Europie, na której rosną palmy - przynajmniej wg przewodnika, a jak to jest w rzeczywistości, tego nie wiem...

Po drodze można dostać oczopląsu od samego gapienia się na zapierające pejzarze, połączenia zieleni, różnych odcieni błękitu i lekko czerwonej barwy ziemi:

Vai - plaża i okolice widziane z sąsiadującego wzgórza (zdjęcia autorstwa Eddiego - mnie już za bardzo bolały opuchnięte stopy, żeby się tam wdrapywać...:/ o aplauz dla początkującego artysty proszę:)):

Po drodze wypatrzyłam taką opuncję figową:

Szkoda, że obiekt porównawczy nie stanął w pobliżu, ale te kaktusy są naprawdę wielkie:D

Codziennie rano (a raczej przed południem;p) chodziliśmy na śniadanie do knajpki nad morzem, o wdzięcznej nazwie Island. Tam poznaliśmy Lisę właśnie i tam spędziliśmy Grecki Wieczór. Żyje sobie tam również taki oto stwór:

Bestia jest lekko zdziwaczała i wredna momentami - zamiast grzecznie się przymilić o żarcie, po prostu podchodziła i skubała swoim gigantycznym dziobem. Do tego miała kilka tików nerwowych - i wcale się nie dziwię, bo ja też bym miała mając podcięte lotki i będąc ciągle w otoczeniu ludzi...

Oto panowie tancerze z wieczoru czwartkowego - panowie dali popalić dwu anglojęzycznym turystkom. Wyjątkowo perfidnie je podrywali, gdy już skończyli występ... cóż, Grecy...

Za to tańczyli fajnie. Początkowo w tradycyjnych strojach kreteńskich, a potem przebrali się w standardowe greckie ciuchy:

Na końcu w ogóle przebrali się we własne ciuchy i wciąż zerkali na nasze sąsiadki. Biedne laski, pod koniec miały już wyraźnie zdegustowane miny:/ Szkoda, bo całkiem fajnie było i dwaj starsi panowie (Picasso i jego kumpel - tak się nam skojarzyli;p) ładnie grali:) Picasso czasem tracił harmonię i fałszował, ale co tam;p

A oto my, ja oczywiście zrobiłam minę jak, nieprzymierzając srający kot na puszczy:

Już nie wspomnę o tym, że zaczynam przypominać balonik i nie mogę na siebie patrzeć (a oglądać na zdjęciach tym bardziej...).

Po drodze do Vai, zawinęliśmy jeszcze do portu w Ayios Nikolaos, gdzie wciągnęliśmy pyszne pizze i sałatkę grecką, popijając świeżo wyciśniętym sokiem pomarańczowym. Kelnerem był pan około 50tki, który wyglądem Greka absolutnie nie przypominał...a z akcentu można było wnioskować, że to zasiedziały na Krecie Irlandczyk:D Oczywiście, nie wypadało się pytać, ale wniosek się prawie sam nasuwał:D

Taki fajny porcik, w towarzystwie plaży mają tamtejsi mieszkańcy:

Zahaczyliśmy też o plażę w Malii - koszmarek... pełno angielskich turystów, leżaków i parasolek...

Podczas naszej balangi greckiej, w czwartkowy wieczór ździebko się rozpadało (jeszcze zdążyliśmy się wygrzać na plaży!!!:O od rana) i tak już sobie padało do piątkowego popołudnia. Zażartowałam sobie, że greccy bogowie nie chcą, żebyśmy za bardzo tęsknili za ich stronami (ale i tak tęsknimy do ciepełka...:/). Wybraliśmy się więc do CretAquarium, gdzie można podziwiać naprawdę wspaniałe okazy fauny wodnej (zakaz używania flesza wpłynął ogromnie na jakość poniższych fotek).

Rybka modelka:

Rekin.....

nieźle się prezentował, szczególnie jakieś 10cm od nas, przez szybę gigantycznego akwarium...

Żółwik i ukwiał:

Mureny:

Meduzy...brrrr....ale jakże zjawiskowe:

Kolejny ukwiał, jeżowiec, rozgwiazda i inne rybki:

Ta ostatnia miała śmieszny 'dzióbek' i kilka wyrostków - na płetwie grzbietowej i mordce:)

Po wrażeniach akwarystycznych przyszedł czas na wrażenia naukowo - artystyczne i odwiedziliśmy wystawę projektów Leonardo Da Vinci.

Różnorakie projekty i eksponaty wyczerpały nas kompletnie, wobec czego wsiedliśmy w samochód i pojechaliśmy do Irlaklionu na mały spacer. Nie trafiliśmy do Muzeum Natury, za to udało się nam uciec deszczowi i w końcu złapać kilka budynków na matrycę:)

Fort portowy i port w Iraklionie:

Pan Rybak przy pracy:

Delfiny - ulubione zwierzaki Kreteńczyków, od czasów prehistorycznych zapewne, a na pewno od okresu minojskiego - pomnik na rondzie w pobliżu Fortu:

Pozostałości po Wenecjanach:

Mury miejskie, fontanna:

Kościół Św. Tytusa (Ayios Titos...w wolnym tłumaczeniu Saint Tits;p):

Na tym praktycznie skończyliśmy zwiedzanie Krety. Przejechaliśmy się jeszcze do Rethymnonu, po drodze z Gortyny, o której pisałam w poprzedniej notce, nie zdążyliśmy przejechać się natomiast na Wyżynę Lasithi, która jest zapleczem rolniczym wyspy - pogoda nam nie pozwoliła, za to zobaczyliśmy wystawy i kilka zabytków Iraklionu. Do zwiedzenia pozostała nam wschodnia i zachodnia część wyspy, bo najbardziej rozległy środek mamy za sobą:) Oczywiście Wąwóz Samaria na południowym wybrzeżu się kłania - ale nie w moim stanie i zapewne nie w przyszłym roku, z niemowlakiem na plecach...

W piątek trzeba się było spakować - smutno się zrobiło, ale cóż:( Jakoś daliśmy radę, w końcu z kranu poleciała gorąca woda, a po drugiej stronie irlandzcy smarkacze napier...li się jak stodoły i byli cholernie głośni...

Wstaliśmy o 4.30 rano, żeby dojechać na lotnisko na 5.30. Odstawiliśmy gracika na parking i stanęliśmy w kolejce do Rzeczywistości...

Dobrze, że widoki z okna trochę rekompensowały doła:

Widok na Alpy:

Oczywiście, w Ira zimno... niespodzianką było słońce:) Szkoda, że tylko trochę zniwelowało nastroje:/ Od ciepełka włączyła się nam nawet myślałka, która znów lekko przystopowała dzisiaj:/

Dodam jedynie, że poszukiwania taniej posiadłości na Krecie trwają i trwać będą. W końcu, co za różnica czy Toskania czy Kreta? Byle było ciepło, a ludzie życzliwi. Z językiem dam radę, bo aż tak bardzo trudny nie jest:)

A dzisiaj, po szaro-burym, lodowatym dniu dopadła mnie deprecha i puszczać nie chce. Jeden dzień bez słońca, spędzony w porąbanej rzeczywistości ludu pracującego i od razu nerwy puszczają...:/ Do dupy z takim życiem... wolę ciepłe wyspy greckie... ech...

Dodadam tylko, że jeśli lubicie spokój - unikajcie kurortów, bo tam spotkacie tłumy nawalonych małolatów, zazwyczaj z Wysp Brytyjskich. Kurorty są wyraźnie nastawione na pewne narodowości. Jak widać, Polaków nie uwzględniono i Polacy chyba jeżdżą tam, żeby coś zobaczyć, a nie tylko wyłożyć się brzuchem do góry na plaży, a wieczorem skonsumować kastę piwa w pobliskim barze... A propos, pierwszą osobą, którą zagadnęliśmy o nasz hotel był Polak:D Akcent coś mi nie grał, jak na Greka i te opalone okularki:D

Żarcie - tylko w małych miasteczkach i wioskach znajdziecie dobre tawerny z dobrym żarcie, unikajcie kurortów i miejsc, do których ciągną tłumy turystów, bo tam kuchnia jest mało autentyczna!!!

I to w zasadzie wszystko. Gdybym sobie przypomniała cokolwiek... na pewno dodam w kolejnym wpisie:) Spadam zapaść się w sobie...