Nie znosze poniedzialkow...

Nienawidze poniedzialkow i generalnie, nie znosze nawet weekendow (no, te ostatnie chyba tylko toleruje ze wzgledu na mozliwosc wyspania sie jako takiego).
Nie lubie swojego zycia, bo jest bezcelowe i spieprzone od samego poczatku – wszystko jest przypadkiem i ja tez. Nie lubie przypadkow, lubie zaplanowane decyzje.
Nie lubie urabiac ludzi, zeby w koncu przjrzeli na oczy...
Nie lubie tyrac bez sensu – wolalabym sie rozwijac swoim tokiem.
Nie lubie bezbarwnosci zycia, ktore prowadze.
Nie lubie poczucia osamotnienia i braku mozliwosci posiedzenia nad kufelkiem w gronie znajomych, tylko z tego powodu, ze sa zbyt daleko ode mnie.
Nie lubie poczucia bycia w potrzasku i miotania sie w tej klatce jak dzika bestia.
Nie lubie bajzlu w robocie.
Nie lubie brania odpowiedzialnosci, szczegolnie za kogos.
Nie lubie, jak mi sie ktos wpieprza miedzy wodke a zakaske.

Brakuje mi babskich rozmow, na tematy zarezerwowane tylko dla przyjaciolek.
Brakuje mi wypadow do restauracji = powoli mam dosc take-away’ow i weekendowych wieczorow spedzanych w chacie.
Brakuje mi czasu dla siebie, dla zalegajacych moje polki ksiazek, dla roslin, ktore wymagaja przesadzenia, dla ciala, ktore domaga sie uwagi i treningu.

To w zasadzie bylaby lista moich ‘nie lubie’ i ‘brakuje’. Jak mi sie przypomni cokolwiek, to dodam...

To tymczasem, borem lasem...