niedziela, 5 lipca 2015

Kolejne zmiany

Od poniedziałku zaczynam staż jako IT guy. Będę robić cały projekt.
Ciekawe jak będzie.
Staż trzeba skończyć, żeby dostać dyplom, a w konsekwencji jakąś dobrze płatną posadę w IT...

Olek wylądował na dwa miesiące w PL. Nie mam co z nim zrobić. Nie zarabiam, a staż jest bezpłatny. Podobno zwracają koszty przejazdów. Od września będę go zawozić rano do tzw. Afterschool i po pracy odbierać. Zawożą i przywożą dzieci ze szkoły do tego przedszkola/świetlicy/whatever. Drogo wciąż, ale dziecko ma dwoje rodziców, mimo tego, że nie mieszkamy ze sobą.

Kolejna zmiana - wracam do statusu singla. Po prawie czterech miesiącach, stwierdziłam że nie mogę tego kontynuować. Skoro facet nie potrafi powiedzieć "nie" ale "tak " też nie przechodzi mu przez gardło, to ktoś musi to skończyć.
Byłam energetycznie jego więźniem. Bo przecież wydawało mi się, że to jakiś dziwaczny związek jest. Nie było to normalne.
Po wszystkim stwierdziłam, że to kretyn. Ma ciepłą, pozytywną stronę jak każdy, ale na dystans zmienia się w idiotę i chama. Jakby dwa różne światy. Gdy byliśmy razem, to było fajnie, blisko, ciepło. Wystarczyło, że pożegnaliśmy się, a on się zaczynał dystansować. Po pierwszych 3 tygodniach (pierwszy raz ze mną zerwał) przestał tyle pisać, aczkolwiek jego wiadomości nadal były pełne ciepła, a nawet czułości. Potem zrobiła się równia pochyła. Od miesiąca lub coś w ten deseń zabrakło czegokolwiek związkowego w tych wiadomościach.
Wrócił do normalnego siebie po przyjeździe z tygodniowego urlopu. Stęsknił się nawet, stwierdził, że mu dobrze w moim towarzystwie itp. Przez kilka tygodni nawet częściej się spotykaliśmy, czyli żałosne raz na tydzień a nie raz na dwa tygodnie. Po ostatnim spotkaniu znowu dystans, ochłodzenie... Od kilku tygodni miałam takie myśli, żeby z nim skończyć i zrobić miejsce dla prawdziwej miłości. To uczucie wzrastało, lekko przycichło w zeszłym tygodniu, kiedy poszliśmy w góry. A po kilku dniach, szczególnie od środy, kiedy stwierdziłam, że muszę zacząć robić to, co uważam a nie uważać na to, co robię, sprawy nabrały takiego rozpędu, że postanowiłam skończyć tą chorą znajomość niedopowiedzeń, ciągłej rozterki i frustracji. Zdążyłam się zaangażować, ale pewne związki warto zakończyć wcześniej aniżeli później, bo do niczego nie prowadzą. O niedojrzałości M przekonał mnie ostatecznie ostatni sms, zaraz po tym jak w piątkowy poranek spotkałam go po jego pracy (przejechałam 60km, żeby zamienić z nim kilka słów). Spotkanie może nie przebiegło burzliwie, ale wszystko złożyło się tak, że koniec końców skończyłam z nim. On chce jeszcze na herbatę się umówić po swoim kolejnym tygodniowym urlopie, który zaczyna się jutro. Ale ja mam dość huśtawki emocjonalnej i dość jego uczuciowego chłodu, przeplatanego udawanym ciepłem.
Nie chcę go spotykać. Nie teraz. Może za jakiś czas będę w stanie, ale teraz nie.
Zbyt wiele kosztowało mnie te 4-5 miesięcy, aby brnąć w to dalej.
Powiedziałam mu, co do niego czuję... Na pewno nie popełniłam błędu. Błędem byłoby nie powiedzieć mu tego. Może zacznie myśleć i zmieni swoje postępowanie w przyszłości.
Wręczyłam mu skromny prezent - kamienne serduszko, które znalazłam dzień wcześniej na plaży, myśląc o nim.
Po wszystkim popłakałam się w aucie, pojechałam do koleżanki, poszłyśmy na spacer, pogadałyśmy.
Zrobiło mi się znacznie lżej na duchu.
Potem zaczęłam racjonalizować.

W sobotę miałam ciężki emocjonalnie poranek i przedpołudnie, ale potem logika wygrała chwilowo.
Wieczorem znowu mnie dorwał jakiś szloch bezsensowny.

Czas leczy rany. Będzie coraz lepiej.

On i tak nie był w moim typie. Dobrze się nam gadało, mieliśmy sporo zainteresowań wspólnych, seks był nieziemski. Ale to jednak nie facet dla mnie. Brak decyzyjności to duży minus, brak uczciwości uczuciowej wobec siebie samego to drugi minus, o reszcie nie wspomnę.

A więc tyle w temacie każdym...

Mało ekscytująco mimo tego stażu.

sobota, 6 czerwca 2015

Letnie plany

Nowa płyta Muse już jest :) Jest też na iTunes, z którego nagminnie korzystam.

Jak to niedawno stwierdziłam w rozmowie z M - na muzykę i dobre wino kasa się zawsze znajdzie ;p

A to chyba najfajniejszy, wg mnie, kawałek z płyty:



Na froncie z M nadal nic konkretnego.
Bujamy się jakoś tak już trzeci miesiąc, nieregularnie i rzadko umawiając się na spotkania, które zazwyczaj trwają ok. 24 godzin ;p

Pasuje mi to, ale jakoś tak... wolałabym wiedzieć, że już jest zaklepany przeze mnie ;p

A muszę wciąż patrzeć na jego ruchy, wymyślać i kombinować troszkę, żeby w efekcie w końcu usłyszeć ten faktyczny fakt, że jednak jesteśmy razem - ale czy to nastąpi, tego nie wiem i pewna nie jestem. Natomiast wiem, że nie chce mi się jakoś specjalnie szukać nowego obiektu, przyzwyczaiłam się do M, dobrze nam jest w swoim towarzystwie, mamy dużo wspólnego, więc czego nam jeszcze do szczęścia brakuje? Chyba czasu na większą ilość spotkań, bo mieszkamy tak daleko od siebie, że trzeba się nagimnastykować, żeby chociaż co 2 tygodnie się jakoś spiknąć i pobyć ze sobą. Pogadać, posiedzieć nad herbatką, czasem nad winem, zjeść wspólnie kolację i śniadanie...
Czasem umawiamy się na mieście, idziemy do jedynej herbaciarni z prawdziwego zdarzenia w Dublinie, czasem jakieś muzeum czy koncert, wycieczka. Jest ok.

Chyba wolę mieć to, co mam, aniżeli tego nie mieć. Nie mam nic do stracenia będąc z nim. Nie chce mi się randkować z innymi facetami. Nie wiem, co życie jeszcze mi przyniesie, ale na razie jest dobrze tak jak jest.

Staż dostałam, zaczynam w lipcu. Po drodze jeszcze odwożę me dziecię jedyne na wakacje dwumiesięczne u rodzinki w PL. Nie wiem, jak to oboje przeżyjemy, bo na tak długo jeszcze się nie rozstawaliśmy - pewnie zatęsknimy. Mam tylko nadzieję, że maleństwo nie wpadnie w jakąś traumę, że go matka odrzuciła czy coś.
Nie mam innego wyjścia. Opieka tutaj kosztuje niesamowite pieniądze, na co mnie nie stać będąc stażystką bez żadnej pensji. Od września i tak zacznie się szkoła, będzie trzeba jakąś opiekę na przed i po godzinach znaleźć. A jeszcze czeka mnie zakup biletów na koniec września - do i z PL, żeby go przetransportować z powrotem.
Po drodze - podatek za samochód, ubezpieczenie za samochód.... reszta rachunków... naprawdę... finansowo robi mi się niedobrze...

Latem jeszcze mam kilka egzaminów...

Ech, żyć nie umierać...

Dobrze, że chociaż przerwę od matkowania będę mieć. Pies zostaje jedynie ze mną. Ale ona bezproblemowa jest raczej ;p

PS: Po drodze, czyli w kwietniu i maju, byłam na 4-dniowym wypadzie do Dingle z M, gdzie udawaliśmy "kolegów"... na zewnątrz, bo w pokoju było już całkiem inaczej... A także poszliśmy na koncert grupy Vann Music do Whelans'a (taki pub w Dublinie). Młoda electro-kapela z Irlandii. Bardzo fajnie grają, znajdziecie na tubie.

poniedziałek, 20 kwietnia 2015

Nowy kawałek

Z okazji tego, że moja ulubiona kapela wydaje właśnie nowy album, zapodaję kawałek, który jest bombeczka w mojej opinii, słowa też sporo niosą ze sobą...



Dobrze jest...

Zamiast Edynburga będzie Dingle.
Przyjacielski wypad z M... tjaaaa.... ciekawe, dlaczego takie romantyczne miejsca wybrał na noclegi...

Spiszę sobie na kartce i będę trzymać w kieszeni - czego NIE WOLNO mi robić (a jemu odmówić...).

Inaczej to wszystko wróci znów do punktu wyjścia...a więc do punktu zerowego lub nawet do minusa...

Plus przygotowań jest taki, że nareszcie wymieniłam sobie radio w aucie i teraz mam na mp3 :p

Jeszcze posprzątać by się przydało, może w środę mi się uda...

piątek, 17 kwietnia 2015

Brasileiros i randka sprzed miesiąca


Odcinek, w którym Brasileiros złapali nas na ulicy i kazali zgadywać idiomy... tłumaczenie z portugalskiego na angielski, a potem na polski i odwrotnie to masakra jakaś... 

Może wyłapiecie mnie i M.




Gwoli ścisłości, nie sądzę, żebym była sparowana w tym momencie... O szczegóły możecie pytać M.... już wiecie jak wygląda :p

środa, 8 kwietnia 2015

hmm...

Chyba pozamiatane...
Ale pewności nie mam...